Kurtuluş Savaşı’nı kazandık ve bir cumhuriyet kurduk ya her şey çok kolay, bir çırpıda oluverdi gibi geliyor, değil mi? Bugün artık çok rahatız! Kurtuluş günlerini romanlardan, öykülerden okuyor, ne denli çılgın olduğumuzu öğreniyoruz. Bin yılda bir ortaya çıkardığımıza inandığımız “üstün kahramanlar” (süper kahramanlar) ve onların başarı öyküleri göğsümüzü kabartıyor, gizliden gizliye kendimize pay çıkarıyoruz.

Artık itiraf etmenin zamanı geldi. Vicdanımı rahatlatmam gerekiyor. Kısmet bugüne ve bu yazıya imiş. Benim öyle modern bir kişi olarak durduğuma bakmayın, aslında ben bir gericiyim! Bugün, 21. yüzyılda bile ta 19. yüzyılın ulaşım aracını savunuyorum. Benim neme gerek demiryolunu, lokomotifi, treni, tren ile insan ve mal taşımacılığını savunmak.

Kim olduğumuzu anlamamız ne kadar uzun, zor ve karmaşık bir süreç ise bir kimliğe sahip olmamız da o denli kolaydır.Ben kimim? Neyim? Neden Türk’üm? Neden Amerikalı değilim? Neden Fransız değilim? Azeri mi olmalıydım? Kimim ben? Neden böyle davranıyorum? Kişiliğimi belirleyen bu davranış biçimim, nereden kaynaklanıyor? Neden arkadaşlarım, dostlarım beni anlayışsız buluyor?